അവനി-സ്മിത സജീവന്‍

സ്മിത സജീവന്‍

അവനി

എരിയുന്നു മക്കളേ , അമ്മതന്നുള്ളം കരിയുന്നു ത്വക്കും തലമുടിയും കദനമാണെങ്കിലും കരായാതെയിത്ര നാൾ കനവിൻ മറവിൽ പിടിച്ചുനിന്നു പ്രേയസിയാമെൻ തനുവിലണിയിക്കും പ്രേമവെയിലിന്റെ നൂലിഴകൾ പോലും ചുട്ടുപൊള്ളിക്കുന്നു നാഭീദലം വഴി ഗർഭപാത്രത്തിൻ ഉൾക്കവചങ്ങളും ദാഹജലത്തിൻ നീരുറവ വറ്റി മോഹശമനികൾ തേടുന്ന ലോകം കാണുവാനാഗ്രഹമില്ലെൻ തനയരേ കാലനെത്താതുള്ള നിങ്ങൾതൻ വീഴ്ചകൾ കണ്ടുപിടിക്കാതെ കൺമറയുന്നു കന്മഷജീവിതക്കണ്ണിൻ കരടുകൾ ചില്ലുപാത്രത്തിൽ തെളിനീരു വീഴ്ത്തി കല്ലോലിനിയെ പിടിച്ചു കെട്ടാമോ ? ക്രൂരതകൾ നാവു പിഴുതെടുക്കും വിധം കാമനകൾ മുലക്കണ്ണു പിഞ്ചുമ്പോൾ കത്തിപ്പടരുന്ന കുത്തൊഴുക്കിൽ കാല- കല്പകത്തരുവിൻ നോവാരറിവാൻ ? വേനലറുതിതന്നന്ത്യയാമത്തിൽ വേരിടും വർഷദലത്തിൻ മരങ്ങൾ അന്നു നീയേകണം വാക്കുകളറിയാത്ത വൃക്ഷജാലത്തിനു പുനർജ്ജനിമന്ത്രം അറിയില്ല നീയീരത്നഭണ്ഡാരയെ അലിവോലുമാനന്ദമേകുന്നൊരമ്മയെ അരുമയാമങ്കതലത്തിലിരുന്നു നീ അടവികളൊന്നായ് പണിതു തീർക്കൂ കൈവരുമന്നു നിനക്കു നിന്നെത്തന്നെ കരുതലായ് മാറിടും തലമുറകൾ അമ്മമനസ്സിലെ ശാദ്വലചിന്തകൾ അമ്മിഞ്ഞപോലെ മധുരമാണേ.

സ്മിത സജീവന്‍